De boottocht op Lake Ihema start om half vijf in de middag. Als het regent gaat het niet door, maar dan mogen we het morgenochtend weer proberen, wordt ons verteld. Het is eind maart, het regent elke dag.

Akagera National Park ligt in het oosten van Rwanda vlak tegen de grens van Tanzania. Het park kent een grote diversiteit van vele meren, waaronder Ihema, papyrusmoerassen, bergen, bossen en savannes.  Ik bezoek het park meerdere keren per jaar  en hoewel het een Big Five park is, is de aantrekkingskracht vooral de natuur en de leegte. 

Als mijn vriendin Maria en ik bij de aanlegsteiger aankomen, loopt een lange jongen ons tegemoet en als hij mij ziet begint hij enthousiast te zwaaien. Het is Theogene.  We begroeten elkaar hartelijk. Theogene heeft een wat merkwaardige manier van gidsen. Ik zeg niks. Maria merkt het vanzelf wel.

Eenmaal op de boot begint Theogene op gewichtige toon zijn briefing. Hij vertelt dat we op zoek gaan naar nijlpaarden, krokodillen en mooie vogels, maar dat hij niks kan beloven want “nature is unpredictable”.  Maria kijkt vanuit haar ooghoeken wat lacherig naar mij. Onderweg in de auto heb ik toegegeven dat ik een vogelspotter ben geworden. Je moet toch wat als je in Afrika woont.

Theogene stuurt de boot van de kant, maar ver komen we niet want, zoals verwacht, ligt het meer vol met nijlpaarden. So much voor unpredictable nature. De bolle ogen van de nijlpaarden poppen boven het wateroppervlakte uit. Maria leunt over de rand van de boot om met haar telefoon fotos te maken. 

“Let me take a close up photo for you”, zegt Theogene en steekt zijn hand uit. Maria kijkt verbaast maar levert braaf haar telefoon in.  Theogene pakt hij zijn verrekijker en plaatst de camera van de telefoon vlak voor de kijker. Via het beeldscherm van de telefoon checkt hij de scherpte en klikt om de foto te maken. Zo maakt hij een stuk of twintig fotos. Trots geeft hij de telefoon terug. Maria kijkt in haar fotos en ziet het nijlpaard, weliswaar in close-up maar niet erg scherp  en met de grijze ronde rand van de verrekijker eromheen.  “Verwijder die straks maar”, fluister ik.

Theogene vaart een stukje verder en wijst een grote krokodil aan, die aan de waterkant ligt. Het duurt even voordat wij ‘m ook zien, maar als je m eenmaal hebt gezien dan snap je niet dat je ‘m niet eerder zag. Het beest is zeker drie meter lang. Maria geeft desgevraagd opnieuw haar telefoon aan Theogene voor de verrekijkertruc. Dan instrueert hij ons om op de punt van de boot te gaan zitten voor tientallen foto van ons als twee brave, timide konijntjes.

Onderweg zien we roofvogels en watervogels, maar ook  bushbucks en waterbucks aan land langs het meer. De boot kruist het meer naar een rij over het water hangende bomen vol kleine ronde vogelnestjes. Ze zijn van zwartkopwevers en de vogels fladderen er in grote getale omheen.  Theogene manoeuvreert de boot tot vlak onder de boom. Het is een kakofonie van vogelgeluid. Met een handgebaar eist hij Maria’s telefoon weer op, laat het stuur los en kruipt naar de punt van de boot. “I will now make a video and give the explanation” kondigt hij aan.  

IMG_9246

Theogene start de video en begint  te praten. “We are here in Akagera National Park” zegt hij. Hij laat een lange pauze vallen, voordat hij aanvult met: “We took the boat trip”. Ik zie rode blosjes verschijnen op de wangen van Maria. Ze kijkt me niet aan en loopt naar het achterdek van de kleine boot. Haar schouders schokken van het lachen.

Als Theogene klaar is met filmen geeft hij de telefoon met een ceremonieel gebaar terug aan Maria. My gift to you, lijkt hij te willen zeggen. Ik weet uit ervaring dat het commentaar onverstaanbaar zal zijn door het gekwetter van de honderden wevers. Maar het filmpje is vast heel mooi.